خانه / وبلاگ نارنج / سلامت / سلامت جسم / اوتیسم نوعی اختلالی که درمان ندارد ، همه چیز درباره اوتیسم را بدانید

اوتیسم نوعی اختلالی که درمان ندارد ، همه چیز درباره اوتیسم را بدانید

سلامت جسم ۱۳۹۷/۰۶/۲۰ | ۲۰:۰۷ 7 بازدید

اوتیسم نوعی اختلالی است که تا الان درمانی برای این نوع اختلال پیدا نشده است ، اختلالی که در کودکان نمایان میشود ، در این مطلب قصد داریم درباره اوتیسم توضیح دهیم و بیشتر راجع به این اختلال بدانیم .

اوتیسم

اوتیسم چیست ؟

اوتیسم یا درخودماندگی نوعی اختلال رشدی ( از نوع روابط اجتماعی ) است که با رفتارهای ارتباطی ، کلامی غیرطبیعی مشخص می‌شود. علائم این اختلال تا پیش از سه سالگی بروز می‌کند و علّت اصلی آن ناشناخته‌است.‌

واژه اوتیسم از دو بخش تشکیل شده است : اوتوس یعنی خود و ایسم یعنی گرایش. اوتیسم یعنی خودگرایی و عدم توجه به محیط اطراف. این واژه از زبان یونانی وارد زبانهای مختلف شده است.

به کسانی که این اختلال را دارند اوتیستیک‌ گفته می‌شود. این اختلال در پسران شایع‌تر از دختران است. وضعیت اقتصادی، اجتماعی، سبک زندگی و سطح تحصیلات والدین نقشی در بروز اوتیسم ندارد. این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تأثیر می‌گذارد. کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم ، در ارتباطات کلامی و غیر کلامی ، تعاملات اجتماعی و فعالیت‌های مربوط به بازی ، مشکل دارند.

این اختلال، ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای آنان دشوار می‌سازد. در بعضی موارد رفتارهای خود آزارانه و پرخاشگری نیز دیده می‌شود. در این افراد حرکات تکراری ( دست زدن، پریدن ) پاسخ‌های غیرمعمول به افراد، دلبستگی به اشیا یا مقاومت در مقابل تغییر نیز دیده می‌شود و ممکن است در حواس پنجگانه ( بینایی ، شنوایی ، بساوایی ، بویایی و چشایی ) نیز حساسیت‌های غیرمعمول دیده شود. هستهٔ مرکزی اختلال در اوتیسم، اختلال در ارتباط است.

اوتیسم اختلالی عصب رشدی است که در سه سال اول زندگی کودک نمایان می‌شود.  مهم­ترین علائم آن نقص در برقراری ارتباط، مشکل در تعاملات اجتماعی، وجود الگوهای محدود و تکراری در رفتار، علائق و فعالیت­ها است.

نشانه‌های اختلال طیف اوتیسم عموماً در سال سه زندگی قابل‌تشخیص هستند؛ اما اگر کودک در سطح بالاتری بوده و به همسالان غیر اوتیسم خود شبیه‌تر باشد، این علائم ممکن است دیرتر شناسایی شوند. باید توجه داشت که اگر کودک دچار تأخیرهای رشدی شدید باشد؛ قبل از 18 ماهگی نیز این اختلال قابل‌تشخیص خواهد بود.

نوزاد دارای این اختلال چندی پس از تولد متفاوت از سایر نوزادان به نظر می­رسد. والدین معمولاً اولین کسانی هستند که متوجه تفاوت فرزندشان با سایر کودکان می‌شوند. در ابتدا ممکن است والدین عدم پاسخگویی کودک به محیط اطرافش را به ناشنوایی او نسبت دهند؛ اما گاهی متوجه می‌شوند که فرزندشان مشکل شنوایی نداشته اما مانند سایر کودکان هم‌سنش نیز قادر به پاسخ‌دهی نیست. در این زمان بهتر است والدین به متخصص کودک یا متخصص بالینی که در زمینه اختلالات دوران کودکی تجربه دارد، مراجعه کنند.

باید توجه داشت که اوتیسم تاکنون درمان مشخصی نداشته است و هر خانواده‌ای در هر طبقه‌ی اجتماعی و اقتصادی می‌توانند فرزندی دارای اوتیسم داشته باشند.

علائم اوتیسم :

برخی از رفتارهایی که می‌تواند در سه سال اول باعث ایجاد شک و تردید در والدین شود به شرح زیر است:

  • عدم دل بستگی به والدین به خصوص مادر
  • غان و غون نکردن
  • رفتارهای کلیشه‌ای ( مانند: دور خود چرخیدن ، بال بال زدن ، تکان دادن دست جلوی چشم‌ها و … )
  • بازی کردن بی معنی با اسباب بازی‌ها
  • عدم توانایی انجام بازی های اجتماعی در سن مشخص
  • روی پنجه راه رفتن
  • عدم برقراری تماس چشمی
  • علاقه مندی به وسایلی که می‌چرخند ( همانند: ماشین لباسشویی ، پنکه ، هواکش و … )
  • عدم تکلم در سنی که باید …

باید توجه داشت که داشتن علائم بالا به معنای اختلال اوتیسم نیست اما بهتر است درصورتی‌که والدین چندین نمونه از این رفتارها را در کودکشان مشاهده کردند به متخصص مربوطه مراجعه کنند.

شیوع اوتیسم :

اختلال طیف اوتیسم در تمامی نقاط دنیا ، تمامی سطوح اقتصادی اجتماعی و نیز تمامی گروه­های نژادی و قومیت­‌ها بروز پیدا می­‌کند .

طبق یک مطالعه زمینه ­یابی گسترده­ای که سال 2014 در ایالات متحده توسط سازمان کنترل و پیشگیری از بیماری­ها انجام شده است، شیوع اختلال طیف اوتیسم 1.5 درصد گزارش شده است. این اختلال معمولا در پسران چهار برابر ( 1 در هر 42 پسر ) دختران ( 1 در هر 189 دختر ) بروز می­‌کند.

علت اوتیسم :

بر اساس دیدگاه­های موجود درباره سبب ­شناسی این اختلال می­توان گفت که دانشمندان تاکنون نتوانسته ­اند علت بروز اختلال طیف اوتیسم را به طور دقیق کشف کنند؛ هرچند آن‌ها به‌طور ناهماهنگی مشخص کرده ­اند که عوامل متعددی مانند عوامل ژنتیکی، وراثت، مشکلات محیطی، سبک زندگی و … می­توانند در بروز این اختلال نقش داشته باشند. اما آن­چه نمایان است این است که این اختلال با انحراف در تحول طبیعی دستگاه عصبی ( ارتباطات عصبی ) در دوران اولیه رشد ( کودکی ) همراه است.

خصوصیات اوتیسم :

اوتیسم اختلالی شدیداً متنوع ناشی از اختلال در رشد مغز است، که در دوران نوزادی بروز می‌کند، سپس یک دوره ثابت را بدون بهبودی طی می‌کند و علایم آن تا دوره بزرگسالی ادامه پیدا می‌کند، این اختلال غالباً به شکل مسکوت بروز می‌کند.

اوتیسم عموماً به وسیله یک مجموعه سه تایی از ویژگی‌ها مشخص می‌شود:

  1. آسیب در تقابلات اجتماعی
  2. آسیب در ارتباط
  3. علائق محدود و رفتارهای تکراری

سایر ویژگی‌ها مثل تغذیه غیرطبیعی نیز معمول است، ولی برای تشخیص ضروری نیست.

اوتیسم

ارتباط با محیط

در حدود ۳۰ درصد تا ۵۰ درصد افراد اوتیسمی مهارت‌های گفتاری طبیعی کافی برای مقابله با نیازهای ارتباطی روزمره‌شان را کسب نمی‌کنند. تفاوت در نحوه برقراری ارتباط از نخستین سال زندگی مشاهده می‌شود و ممکن است شامل :

  • تأخیر در آغاز babbling
  • اشارات و حالات غیر معمول
  • کاهش حساسیت و واکنش محیطی مناسب و طرح‌های صوتی که هماهنگی با محیط ندارد

در طی ۲ و ۳ سالگی ، کودکان اوتیسمی کمتر از سایر همسالان صداسازی به صورت منفرد و تکراری، همخوان، کلمه و مجموعه کلمات دارند. حالات بدنی آن‌ها با کلمات هماهنگ و ترکیب نمی‌شوند، کودکان اوتیستیک کمتر درخواست‌هایشان را مطرح می‌کنند یا در تجاربشان با دیگران شریک می‌شوند و بیشتر به نظر می‌رسد که کلمات سایرین را تکرار می‌کنند( echolalia )، یا ضمایر را معکوس بیان می‌کنند، جلب توجه کودک، برای شرکت در گفتار بین فردی لازم است. نقص توجه نیز کودکان ASD را متمایز می‌کند، برای مثال این کودکان ممکن است به دستی که طرح را می‌کشد، بیشتر توجه نشان دهند تا طرحی که کشیده می‌شود. همچنین برای این کودکان توجه به یک شی و سپس استفاده از آن یا صحبت راجع به آن شی مشکل است. همچنین کودکان اوتیسمی در بازی انتزاعی تخیلی و استفاده از نمادها در زبان مشکل دارند.

به اعتقاد کارشناسان خانواده‌ها اولین الگوی رفتار فرزندان هستند و نباید نقش خود را در تربیت فرزندانشان فراموش کنند، یا کودک را به مدرسه و معلم واگذار کنند.

مهم‌ترین نقش والدین در تربیت فرزندان، ایجاد محیط آرام همراه با راهنمایی است که در مورد کودکان اوتیسم اهمیت و ضرورت پیدا می‌کند.

در دو مطالعه که در آن‌ها کودکان اوتیستیک با عملکرد بالا در سن ۸ تا ۱۵ سال و بزرگسالان شرکت داشتند، در تمرین‌های پایه‌ای زبان که لغت و هجی کردن را در بر می‌گیرد، کودکان نتایج یکسان و بزرگسالان نتایج بهتری نسبت به گروه کنترل کسب کرده‌اند. هر دو گروه اوتیستیک در تمرین‌های مهارتی پیچیده مثل زبان کنایه‌ای، درکی و استنتاجی عملکرد نامناسب تری نسبت به گروه کنترل داشته‌اند. این مطالعات نشان می‌دهند که افرادی که با کودکان اوتیستیک صحبت می‌کنند، معمولاً درک آن‌ها را بیش از میزان واقعی آن تخمین می‌زنند.

رفتارهای تکراری

افراد اوتیسمی نمونه های زیادی از رفتارهای تکراری و محدود نشان می‌دهند که در جدول بازبینی شده رفتارهای تکراری (RBS-R) به این نحو طبقه بندی شده است:

  • رفتارهای کلیشه‌ای ( Stereotypes ): این رفتارها شامل رفتارهای تکراری مثل حرکات پرزدن با دست، صداسازی، چرخش سر و تکان دادن بدن هستند.
  • رفتارهای اجباری ( compulsive ): این رفتارها از یکسری قوانین پیروی می‌کنند، مانند مرتب کردن اشیا در یک مسیر مشخص.
  • یکسان‌سازی ( sameness ): مقاومت در برابر تغییر است، برای مثال در مقابل جابه‌جا کردن اثاثیه منزل مقاومت می‌کنند یا از تغییر وضعیت موجود سرپیچی می‌نمایند.
  • رفتارهای آیینی ( Ritualistic ): در این حالت فرد فعالیت‌های روزانه را همواره به یک صورت انجام می‌دهد، برای مثال این رفتارهای تشریفاتی در هنگام غذا خوردن و لباس پوشیدن دیده می‌شوند. این آیتم بسیار نزدیک به یکسان‌سازی است و از برخی جهات با آن در ترکیب است.
  • رفتارهای محدود ( Restrict ): به معنی محدودیت در علایق، تمرکز و فعالیت‌ها است، برای مثال علاقه کودک به یک برنامه تلویزیونی یا اسباب بازی خاص محدود می‌شود.
  • خود آزاری ( self-injury ): که شامل رفتارهایی هستند که آزاردهنده هستند یا باعث آسیب به کودک می‌شوند، برای مثال ضربه به چشم یا سیخونک به پوست یا ضربه به دست (با شی نوک تیز) ویا ضربه به سر. نتایج یک مطالعه در سال ۲۰۰۷ میلادی گزارش کرد که برخی نمونه‌های خودآزاری، حدود ۳۰ درصد از کودکان ASD را در بر می‌گیرد.

هیچ رفتار تکراری خاصی به تنهایی نشانه و دلیلی برای اوتیسم نیست، ولی هریک از رفتارهای ذکر شده ممکن است به میزان متفاوتی در کودکان اوتیسم دیده شوند.

اوتیسم

درمان اوتیسم :

والدین باید بدانند که ” هیچ دارویی برای درمان اختلال طیف اوتیسم وجود ندارد ” و داروها فقط نشانه‌های جانبی این اختلال را کاهش می‌دهند. در جواب این سؤال که ” اختلال اوتیسم چگونه باید درمان شود؟ ” می­توان گفت: هرگونه اقدامی که منجر به بهبودی و یا حتی جلوگیری از وخیم‌تر شدن علائم و نشانه‌های کودک گردد، به‌نوعی درمان به‌حساب می‌آید. بر اساس این تعریف، کودک دارای اختلال طیف اوتیسم بعد از ارزیابی همه‌جانبه، باید مجموعه‌ای از خدمات آموزشی و توان‌بخشی را دریافت کند.

این کودکان نیازمند آموزش های لازم در زمینه­ های رفتار درمانی، گفتار درمانی، کار درمانی، آموزش مهارت­های اجتماعی و آموزش و مشاوره با والدین و … می‌باشند.

ازجمله رویکردهای درمانی موجود برای بهبود شرایط و کاهش نشانگان اختلال طیف اوتیسم می­توان به ABA یا تحلیل رفتار کاربردی ، PRT یا درمان پاسخ محور ، PECS  یا سیستم ارتباطی مبادله تصویر و … اشاره کرد. اما نکته مهم این است که مداخلات باید برای کودک، والدین، همسالان، مراکز آموزشی و … صورت گیرد و ارزیابی و آموزش تیمی و همه‌جانبه ضروری است. 

به این مطلب امتیاز بدهید :
اوتیسم نوعی اختلالی که درمان ندارد ، همه چیز درباره اوتیسم را بدانید
امتیاز شما به این مطلب

آخرین مطالب ، فیلم و سریال ، نرم افزار و موزیک در ایمیل شما

ارسال دیدگاه